من آسایش را در بهشت قرار داده‌ام ولی مردم آن را در دنیا می‌جویند.

آسایش واقعی انسان، حاصل خود شکوفایی فطری است که در عمیق‌ترین لایه آن سعادت معنوی که همان بهشت درونی است معنی می‌گیرد. این آسایش از جنس بهشت است. بهشت محل آسایش است مشروط به آن که ما بهشت را در خود خلق کنیم نه آنکه بدون زمینه سازی، انتظار ورود به بهشت را داشته باشیم.

آسایش بهشتی در این نیست که در جای خود در جا بزنیم و آنگاه منتظر باشیم تا به بهشت

برسیم. بهشت را باید ساخت، بهشت از لابه‌لای دشواری‌ها به دست می‌آید. باید با توشه ایمان از میان مشکلات و موانع عبور کرد تا بهشت پیدا شود. آرامش بهشتی، در روح الهی انسان، قابل یافتن است.

به راستی چگونه می‌توان در میانه ناامنی‌ها و اضطراب‌ها، به آرامش درونی دست یافت؟ چگونه می‌توان از هجوم طوفان حوادث و

زلزله‌های عظیم جهان بیرون، آرامش و آسایش درون را به دست آورد.

پاسخ این سوالات در عمق گزاره‌ای است که در بالا ذکر گردید. همان قانون ناب و زیبایی که خداوند به حضرت موسی(ع) فرمود که آسایش را در بهشت گذارده‌ام ولی مردم آن را در دنیا می‌جویند.

بشر امروزی، ثروت دنیوی و تکیه‌گاه‌های مادی و فناپذیر را گنجینه آرامش خود تصور می‌کند؛ غافل از اینکه این‌گونه امورِ ناپایدار بیرونی، هر آن روبه نابودی است. زیرا او به چیزی متکی است که ماندنی نیست. او باید به سراغ منبع و مرجعیت دیگری از آرامش برود تا وابسته به منابع بیرونی و مقتضیات آنی نباشد. آرامشی که از جنس بهشت و از جنس نامیرایی و فناپذیری باشد. آرامشی که بن مایه اقتدار و استمرار آن نه در امکانات بیرونی، بلکه در امکانات درونی باشد.

پس به طور قطع، کسی که مرکز ثقل و اتکای او، ایمان وزین است، از کوه هم استوارتر و از فولاد هم سخت‌تر است و در میان

دشواری‌ها و تکان‌های شدید زندگی، عیش درونی دارد. به تعبیر قرآن، کسی که واجد ایمان وزین است قطعاً در رضامندی جاودانه بسر می‌برد. او در عیش و نوش معنوی و پایدار است. حتی اگر دنیای اطراف او در فروپاشی باشد و طوفان حوادث، همه تکیه‌های بیرونی را، همچون پشمِ زده شده متلاشی کند، او از درون هم‌چنان استوار و آرام است؛ و اگر کوه‌ها مثل پشمِ زده متلاشی شوند، مؤمنی که از ثقل ایمان برخوردار است در عیش و آرامش باطنی به سر می‌برد.

بنابراین جایگاه اصلی آسایش در بهشت است. بهشت به یک معنا یک ایستگاه جغرافیایی نیست، بلکه یک راه الهی برای ساختن جلوه معنویت و سعادت است؛ اگر چنین نعمتی در درون رخ‌نمایی کند، آنگاه همه عُسرها به یُسر تبدیل می‌شود و همه بلاها به لذت می‌انجامد.

در بلاها   می‌چشم لذات او                                                                   مات اویم مات اویم مات او

منبع: روان روان در نهان نهان - دکتر عبد العظیم کریمی